Ayoub: “Goed om te weten dat ik mee kan komen met eerste”
“Eerst een dieptepunt en gelijk daarna een hoogtepunt. Zo is het leven.” Het zijn de woorden van Yassin Ayoub. Over zijn jaar 2011. Hij bleek een hartafwijking te hebben, werd Europees kampioen, speelde een WK en maakte zijn officieuze debuut voor FC Utrecht.
Het leven van Ayoub begon op 6 maart 1994 in Al Hoceima, de stad in het noorden van Marokko waar ook de roots van Ibrahim Afellay liggen. Op vijfjarige leeftijd verhuisde hij met zijn familie naar Amsterdam-West en tegenwoordig woont hij met zijn familie in Amsterdam-Noord. Met de trein gaat hij dagelijks op en neer naar Utrecht, waar hij naast het voetbal ook nog naar school gaat. Voor straatvoetbal heeft hij tegenwoordig geen tijd meer, maar dat was vroeger wel anders.
Voetballen, voetballen, voetballen
“Sinds ik klein was, was ik altijd op straat te vinden met een bal. In Marokko al”, vertelt Ayoub aan zijn managementbureau Sports Entertainment Group (SEG). “Voetballen, voetballen, voetballen. Toen we naar Amsterdam-Noord verhuisden, ging ik spelen met de grotere jongens. Daar leer je van. Daar word je beter en sterker van. Toen heb ik me bij een club ingeschreven, De Dijk. Na een halfjaar ben ik naar Haarlem gegaan, via Haarlem naar Ajax en via Ajax naar FC Utrecht. Hier zit ik nu tweeënhalf jaar. Vorig jaar seizoen ben ik halverwege overgestapt naar de A1 en daar speel ik nog steeds. Ik train en speel af en toe ook mee met Jong Utrecht. Met het eerste heb ik drie weken geleden voor het eerst een week meegetraind. Dat was een leuke ervaring. Een hoog niveau, maar het was zeker goed om te weten dat ik mee kon komen. In een oefenduel met Elinkwijk heb ik de laatste twintig minuten meegedaan. Dat was mijn debuut.”
Schrikken
Dat Ayoub nu al zou snuffelen aan het eerste was een halfjaar geleden niet vanzelfsprekend. Bij een controle bij de KNVB kwam tot zijn verbazing en schrik een hartafwijking aan het licht. Hij moest ook enkele weken stoppen met voetballen. “Ik had mogelijk last van hartritmestoornissen. Er is vervolgens een kijkoperatie uitgevoerd en ik bleek een extra derde ader te hebben. Die derde ader is niet gevaarlijk en ik heb er ook geen last van. Ze hebben het zo gelaten. Als ze er wel wat aan hadden gedaan, had ik er wel last van gehad. Ik kon weer gewoon gaan spelen. Het heeft gelukkig ook geen gevolgen voor mijn carrière.”
Mooiste moment
Gelijk na zijn rentree op het veld ging Ayoub met Oranje Onder 17 op weg naar Servië voor het EK. Het werd een onvergetelijk toernooi met Nederland als overtuigende winnaar. Daarna werd het EK in Mexico met uitschakeling in de groepsfase geen succes. “Het WK was om snel te vergeten, maar het EK was geweldig. Het mooiste moment van mijn leven. We wonnen de finale van Duitsland (5-2), terwijl we daarvoor vaker van ze hadden verloren dan gewonnen. Dit jaar ging het goed. Het liep echt lekker. Ik stond het hele toernooi in de basis en de trainer (Albert Stuivenberg, red.) was tevreden. Ik speelde als verdedigende middenvelder. Bal afpakken en verspreiden. Ook bij Utrecht speel ik op die plek, al scoor ik dit seizoen ook vaak. Ik heb er al vijf inliggen.”
Iniesta
“Iniesta en Xavi zijn mijn favoriete spelers”, vervolgt Ayoub. “Dat zijn complete spelers. Ze hebben alles. Jammer dat Iniesta in de WK-finale tegen Nederland de winnende maakte, maar het geeft wel aan dat hij de beste is. Het zou fantastisch zijn om zelf ooit ook een WK-finale te spelen. Ik zou nog voor Marokko kunnen kiezen, maar heb tot nu toe alle Nederlandse jeugdteams doorlopen en wil ook het aller hoogste Nederlandse team halen. Maar dat is nog ver weg. Eerst wil ik mijn officiële debuut voor Utrecht maken en daarna een vaste waarde worden. Dat is mijn doel. Ik heb nog een contract voor anderhalf jaar. We gaan het zien. Het gaat de goede kant op.”
