Interview AD sportwereld met Sebastian Langeveld

LISSE - Sebastian Langeveld boekte in 2011 de grootste Nederlandse wielerzege, met de Omloop Het Nieuwsblad. Hij vertrekt bij de Rabobank-ploeg en reist zaterdag naar Australië voor een eerste kennismaking bij de fonkelnieuwe GreenEdge-formatie.

Vraag Sebastian Langeveld (26) naar zijn koersprogramma voor het volgende wielervoorjaar en zonder adempauze rolt een lange reeks wedstrijden uit zijn mond. Het start begin februari ergens in het woestijnzand in Qatar en eindigt half april bovenop de Cauberg, met de Amstel Gold Race. En dan komt het: ,,Ik heb alles zelf mogen bepalen,’’ zegt Langeveld, met een glinstering in zijn ogen.

Zaterdag reist hij naar Australië, voor een eerste kennismaking met zijn nieuwe ploeggenoten bij GreenEdge. Hij kon bijtekenen bij de Rabobank-ploeg, maar is weloverwogen aan een ander avontuur begonnen, bij een nieuw team. GreenEdge, een groot project uit een land dat dit jaar voor het eerst in de historie de Tour de France-winnaar leverde: Australië. 

Er was, zegt Langeveld, geen makkelijkere optie dan bij te tekenen bij Rabobank: een fijne ploeg, leuke mensen, goed programma, uitstekend salaris. Hij was er een belangrijkste schakel gebleven in met name de voorjaarsklassiekers.

Bij GreenEdge, waar Langeveld gezelschap krijgt van zijn landgenoten Pieter Weening en Jens Mouris, is hij dé man voor het voorjaar. Dat is het verschil. ,,Bij Rabobank moest ik die status delen. Het maakt me niet uit of mensen vinden dat ik er aan toe ben. Het enige gevaar is dat ik nu niet te gretig moet zijn, omdat ik mezelf wil bewijzen.’’

De coureur die ons land vorig seizoen de enige klassieke zege bezorgde in de Omloop Het Nieuwsblad, zoekt een prikkel, een uitdaging, een nieuwe omgeving, geef het beestje maar een naam. ,,Ik ben altijd op mijn gemak geweest bij Rabobank. In elke organisatie waar je werkt zijn dingen die beter kunnen, ook bij GreenEdge zal niet alles perfect zijn. Maar als er dingen zijn waar je over klaagt of die aan je vreten, dan moet je ook het lef hebben om eens over te durven stappen.’’

Hij zit hier niet om na te trappen naar Rabobank. Dat noemt hij laf en bovendien is hij ook niet woedend of gedesillusioneerd. Gefundeerde kritiek heeft hij wel meerdere malen intern geuit en die wil hij voor een keertje best delen.

Het ging hem bijvoorbeeld juist om een gebrek aan kritiek.  Vijf seizoenen reed hij wedstrijden voor Rabobank, nooit heeft hij het horen donderen in de nabespreking van een wedstrijd. Terwijl het koersverloop daar soms best redenen voor gaf.   

Waarom gebeurde dat dan niet?

,,Dat weet ik niet, maar ik vind: als renners hun taak niet uitvoeren, mag je ze daar best op aanspreken. En soms moet dat met een donderpreek, of met een vuist op tafel. Kijk, ik spreek alleen voor de wedstrijden die ik gereden heb, natuurlijk.

Het probleem is, de wielerwereld is zo klein. Een paar dagen later rij je weer met elkaar een wedstrijd.
,,Maar daarom is juist heel erg nodig dat koersen nabesproken worden.’’

Oké, maar dan moet je ergernissen en kritiek daarna wel kwijt zijn. Het moet niet dooretteren.

,,Daarom moet er soms ook flink de tijd worden genomen voor zulke gesprekken. Dan mis je maar eens een vlucht of dan kom je maar eens op maandagochtend thuis in plaats van op zondagavond.’’

Was jij verder geweest als renner als daar meer gebruik van was gemaakt?

,,Verder als renner niet, qua uitslagen op bepaalde momenten wel. Geldt niet alleen voor mij, ook voor anderen. Ik heb meerdere malen aangegeven dat ik ervaren renners mis voor onze voorjaarsklassiekers. Mannen van het kaliber Stuart O’ Grady, Andreas Klier, Léon van Bon. Typische voorjaarsrenners. Die zijn er niet zoveel, maar die hadden wij wel goed kunnen gebruiken.’’

Meerdere malen aangegeven, nooit is er iets mee gedaan.

,,Nee, Rabobank is een te grote ploeg en ik was op dat moment een te kleine renner om met mijn vuist op tafel te slaan. Iemand als Tom Boonen kan het afdwingen, ik kon het alleen maar aangeven. Nu bij GreenEdge ligt dat iets anders. Zij wilden me hebben, dus kon ik wat eisen.’’

Dus is Langeveld na de winter dé kopman van GreenEdge op de Vlaamse en Noord-Franse steentjes. Toen de Australiërs bij hem kwamen, waren ook andere klassiekertoppers als Tom Boonen, Philippe Gilbert, Filippo Pozzato nog beschikbaar. Toch kozen ze voor Sébastian Langeveld uit Lisse.

,,Dat geeft vertrouwen. Ik ben als kopman binnengehaald voor wedstrijden waar ik vroeger van droomde. Super. Samenwerken met renners die me de finishing touch kunnen geven. Zo hoop dat ik de stap kan maken dat ik de koers in mijn hand heb. Nu moet ik het ondergaan, kan ik alleen maar meerijden. Al ben ik wel een goede meerijder.’’

Renner van het jaar

Ook tot zijn eigen verrassing behoort Sebastian Langeveld niet tot de drie genomineerden voor de verkiezing van de Wielrenner van het Jaar. Maandagavond wordt bekend of Bauke Mollema, Steven Kruijswijk of Wout Poels de Gerrit Schulte-trofee wint. ,,Goede renners allemaal, ik gun het ze ook stuk voor stuk, maar ik denk dat ik de grootste overwinning heb geboekt. Ach, misschien hadden er wel vijf mand genomineerd moeten worden. Wat mij betreft had Robert Gesink er ook wel bij mogen staan. En Maarten Tjallingii werd derde in Parijs-Roubaix, hoe vaak haalt een Nederlandse renner daar het podium? Het is niet zo dat ik er mee zit, ik vind het alleen wel opvallend.’’

AD sportwereld- PETER VAN DUYL
/ JEROEN SCHMALE